MECHUL

İdamını Bekliyor Herkes Bu Gece (yasaklişair)

Sun, 09 Aug 2009 14:36:00 +0300

.. ( devamı )

Sonum Olursun (yasaklışair)

Sun, 09 Aug 2009 14:32:00 +0300

.. ( devamı )

Yüklemini Kaybetmiş Aşkın Gizli Öznesiyim

Sun, 09 Aug 2009 14:19:01 +0300

” Uğruna dağları sırtıma yükleyip canımı “ canına “ adadığım kadın…

Yüzümü jilet gibi kesen ayazın beşiğine uzanmış gecenin en dar vaktinde yazıyorum yine. Gözbebeklerimde biriktirdiğim isyanların körpe kelimeleri dilimde öğütüp yine sana geldim elimde yüreğim, yüreğimde hasretin ile. Unuttuğun sevdamı hüviyetimde saklayıp yalnızlığının orucunu senin gözlerinde açmaya geldim. Kapında kelimelerim diz çöküp yine senin gülüşlerinde solmaya geldim. Ölümü dudaklarına kuşanıp saçlarınla sevişen arsız rüzgâr ile kör topal savaşmaya geldim. Elimde sevgi silahıyla, huzurunda gözyaşlarını yüreğimle silmeye geldim ey yar.

Unuttun mu sevgili, lacivert okyanuslara uzanan umuttu gözlerin. Yaralı yüreğimi güvenle dayadığım sevda uçurumuydu yüreğin. Sen, kelebeklerin gözyaşlarını kurulayıp gökyüzüne senin omuzlarından kanatlandığı sevda meleğiydin. Sen yüreğimde; yanık türkülerle büyütülmüş çocuğun sevdaya adanmış son kelimeleriydin. Ömrümü ayakuçlarına eğip uğruna canımı adadığım taze baharların umut kokan tomurcuğuydun sen. Adınla başlayıp gözlerinde biten bir sevdaydın bende. Ben sende di’li geçmiş zaman cümlelerine gömülmüş bir hatıra olsam da; ben hala sende “ yüklemini kaybetmiş aşkın gizli öznesiyim”

Aynalar bile inkâr eder oldu yüreğindeki var oluşuma. Karanlıklar şahit oldu yüreğinde yavaş yavaş yok oluşuma. Gözlerinde tozlandım, yüreğinde hasrete yakalandım. Ama sen bilmedin… Yüreğimi sensizliğin kirpiklerine asıp koynunda bir .. ( devamı )

Vedasız ayrılığıma Son Veda

Sun, 09 Aug 2009 14:10:00 +0300

Seni seviyorum.
Kızma bana ne olur. Ya da kızarsan kız ama öyle. Evet, seviyorum seni. Hem de hiç korkmadan, çıkarsız, hesapsız, karşılık beklemeden her zamanki gibi en derinden gelen bir seslenişle söylüyorum… Seni seviyorum. Canımı iste hiç düşünmeden vereyim avuçlarına. Gel kopar kolumu, bacağımı sesim bile çıkmaz inan… Ama… Gerçekler bırakmıyor dimi yakamızı. Ne kadar silkinirsek silkinelim düşmüyorlar üzerimizden ölümün soğuk nefesi gibi. Kalanlar ise hep kendimize Doğru bildiklerimiz oluyor… Biz bu aşkı bireysel yaşamaktan ileriye götüremedik ne yazık ki… Ben benim dedim her şeyde, sen sadece seni söyledin. Ardımıza bile bakmadık Kırdığımızda kendi içimizdeki çocuğu bile. Hayallerimiz ne kadar can bulup
Uzadıysa, aşkımızın ömrü bir o kadar kısaldı sanki. Birbirimizi anlamadığımızdan yakınıp sitem ederdik ya ben en çok ne birlikte olabilmeyi başaramayışımızı ne de ayrı kalabilmeyi beceremeyişimizi anlamıyorum. İşte en çokta bu gerçek acıtıyor içimi… Hiç dikkatini çekti mi? Düşündün mü? Bilmiyorum.
Bu güne kadar sana her yazdığım yazıda, her mesajda ya da mektupta, sözlerin bittiği her satırın sonunda neden üç nokta (…) Vardı? Hiç sordun mu bunu kendine? Belki dikkatini çekmedi belkide bu satırları okuduktan sonra düşüneceksin kim bilir.
Ama yorulma bu sefer yormayayım seni, ben söyleyeyim: ” Aşkımız büyüdükçe, içimdeki çocuk seninle ömür kazandıkça, sesini her duyduğumda hergün biraz daha fazla çar.. ( devamı )